Hayat, bazen bir gemi makinesinin karmaşık dişlileri arasında, bazen de bir pencere pervazının milimetrik hesabında gizlidir. Geriye dönüp baktığımda, yüzlerce sayfanın arasına dağılmış olan hatıralarımın sadece birer yaşanmışlık değil aynı zamanda birer “inşa süreci” olduğunu görüyorum. Bu sadece binaların veya iş yerlerinin inşası değil bir karakterin, bir ismin ve sarsılmaz bir güvenin de inşasıydı...

Bazı hikâyeler yaşanır, bazıları taşınır.

Bu kitap ne tam bir aşk hikâyesi ne de sadece bir kayıp anlatısıdır.

Bu kitap, iki ihtimal arasında kalmış insanların hikâyesidir.

Bazen yeni bir hayat kurmak için mekân değiştirmek, başka diyarlara gitmek gerekmiyor. Bulunduğun yerde ufak dokunuşlarla, cesur kararlar vermekle de yeni bir yaşam kurulabilir.
İçinde doğduğun küçük dünyadaki öğretilen, bilinçaltına dayatılan kültürün sana ördüğü duvarları aşamazsan, o kültürün sana çizdiği dairenin içinde dolanır durursun. Bazen o sağlam örülmüş duvarları aşmak fikrinden bile korkar olursun.
Kültür duvarları çoğunlukla insanların refahı, huzuru, mutluluğu için örülmemiştir. Birilerinin, bir zümrenin, sahtekârların ve muktedirlerin; etrafındakileri çıkarları doğrultusunda yönetmek amacıyla, yüzyıllar boyunca ilmek ilmek örülerek yapılmıştır. Duvarları örenler çoktan tarihten silinip gitmişlerse de duvarlar iyice kuvvetlenmiş olarak insanların zihninde kuşaktan kuşağa taşınmıştır.
Zaman zaman bu duvarları fark edip aşmak isteyenler çoğunlukla linç edilmiş, toplumdan dışlanmış ya da sapkın hatta deli ilan edilmiştir.
Her kültürde olduğu gibi, bin altı yüz rakımlı bu dağ ve yüksek plato köyü de ne zaman inşa edildiğini kimselerin bilmediği, hiç de merak etmediği kültür duvarları ile çevriliydi. Bu duvarlar aynı zamanda insanların kendilerini yoksulluklarına, cahilliklerine, sıkıcı ve eziyet edici geleneklerine hapsettikleri yerdi.
Duvarlar ne mi yapıyordu? Bolluk içinde yokluk yaşamalarını sebep oluyordu. Gerçeğe, matematiğe, doğanın aynasına değil de öğrenilmiş yanlışlara itibar edilmesini emrediyordu. Sıkıcı, eziyet edici geleneklerle değerli zamanlarını çarçur etmelerini dikte ediyordu.
Duvarlardan tırmanıp çıkmak isteyen hiç olmaz mıydı? Zaman içinde “Bu duvarlar neden var?” deyip sorgulayan ve tırmanarak çıkmak isteyip çıkan olmuştu elbet. Ama onlar artık bu toplumun içinde barınmıyordu! Teşebbüs edip de başarısız olanlar ise istenmeyen damgalarla mimlenmişti.
Orkun da bu duvarları fark etmiş, tırmanarak aşmak istemişti. Köyünü terk etmeden…

“Mal, mülk, can, aldığımız nefes bile, bize Allah’ın birer emaneti. Ben bize verilmiş bu emaneti, senin doğduğun topraklarda, bir yatılı bölge okulu yaptırarak harcamaya karar verdim. Kocamın ve benim adımı taşıyacak bu okulda, ailesinin imkânları elvermediği için okula gidemeyen köylü çocukları, burada yatılı kalarak okumaya devam edebilsinler istiyorum. Senin anlattığın hikâyeler hep aklımdaydı, beni çok etkilemişti. Senin annen ve baban eğitiminize devam edebilin diye, Van’a taşınmışlardı ama her çocuk ve her aile için bu mümkün olamıyordu. Bu yüzden ilkokuldan sonra okuyamayan bir sürü çocuk oluyordu.” demiştin.

“Öyle oluyordu maalesef, hâlâ da olmaya devam ediyor.”

“İşte ailelerin çocuklarını yazdırabilecekleri yatılı bir devlet okulu oldu mu bir sürü çocuk için her şey değişebilir. Okuyan çocuklar belki öğretmen, hemşire, mühendis ve doktor olarak kendi doğduğu coğrafyalarda başka insanlara faydalı olacaklar. Düşünsene, iyilik silsilesi böylece hep devam edip gidecek.”

Azime Savaş, Emanet adlı ikinci kitabında her sayfasında tanıdık bir yüz, unutulmuş bir his ve içinize dokunacak bir cümle bulacağınız:  “Her Şeye Rağmen, Emanet, Benim Hala Umudum Var, Yaşamak Güzel Şey, İkinci Şans, Sev-Sevdir-Sevindir, Her Hayale Dua-Her Nasibe Çaba Gerekir ve Elbet Yolunu Bulursun” adlı sekiz farklı hikâye ile de kırılmış insanların yeniden tutunma çabasını, hayatın sert yüzüne rağmen kaybolmayan merhameti ve insan ruhunun derinliklerinde saklı kalan umudu, sevgi ve iyiliği sıcak, samimi ve akıcı bir dil ile anlatıyor.

Çünkü bazı yollar ne kadar uzağa giderse gitsin, insanı yine kendine çıkarır.

Anadolu’nun kalbinden süzülen bu yaşam öyküsünde, kaderin önüne geçemese de düşüncelerini sorumluluğa dönüştüren Hanım’ın hikâyesi anlatılır. Sorumluluk bilinciyle zamanın zorluklarını adım adım aşar, hedeflerini kendi düşünceleriyle yoğurup gönül rahatlığıyla memleketinin hizmetine sunar.

Bunu bir görev bilip hakkıyla yerine getirmek için çabalar. Eserini halkın huzuruna sunmaktan onur ve mutluluk duyar; görevini hasret ve özlem içinde yerine getirir.

Bu kitap, damat ile gelinin başucu kitabıdır.

Gençler için de bir edebiyat kitabıdır.

Girlevik Şelalesi’nin varlığını gün yüzüne çıkaran eserde, Erzincan’ın ve şirin Çağlayan beldesinin eğitici yüzüyle şekillenen hayatlara tanıklık edeceksiniz.  

Bir annenin özgürlüğü, kızının geleceği için feda edildi.

Soğuk duvarlar, demir parmaklıklar ve yıllara yayılan sessizlik... Her geçen gün, bir annenin kalbinde büyüyen yalnız tek umut vardı:

Kızının özgürce yaşayacağı bir gelecek...

O karanlığın içinde kaybolurken dışarıda küçük kızı büyüdü.

Yokluğun ne demek olduğunu öğrenerek...

Adaletin bazen geç kaldığını görerek...

Ve o kız, bir gün cübbesini giydi. Bu kez parmaklıkların ardındaki hayatı değiştirmek için.

Çünkü bazı hikâyelerde mahkûm olan bedenlerdir.

Ruhlar ise özgürlüğe inanmayı asla bırakmaz.

Bir annenin fedakârlığı,

Bir kızın adaletiyle son bulacak.

Erken yaşta hayata veda eden bir adam, kendi mezarını rüyasında görüyor ve ölümünün ardından mezarını kazacak iyi insanlar bulmaları için ünlü bir matbaayla anlaşıyor; mezar kazıcılarıyla yapılan yolculuk yaşamla ölüm arasındaki ince çizgide, insan ruhunun derinliklerine doğru sıra dışı bir yolculuğa dönüşüyor. 
Mezar Kazıcıları & Hassas Erkekler Ritüeli, okuru gerçekle hayalin iç içe geçtiği, rahatsız edici ama büyüleyici bir dünyaya davet ediyor. İnsan ruhuna dokunan, sıra dışı ve unutulmaz bir hikâye.

"...Zamanı geri almak imkânsızdır. Ağır hatalarımızın sebepleri, kişisel gelişimimizdir. Hayatın hakkını vermek kolay ve basittir; insanın kendi zihin dünyasına gözlerini açmasıyla alakalıdır. Kendini doğru geliştiren kimse zaten bu hataları yapmaz. Aldatan Uyanık Kadın gibi sapkınca bir yaşamı olmaz mesela; ya da Her şeyi Yöneten Müdür’ün bütün yaşamı gibi, tek derdi ‘anlamsız bir hırsla kazanmak’ olmaz. Aldatılan Ezik Koca gibi, ‘bu kadarı da aptallık seviyesi’ denilecek kadar kandırılması kolay insan da olmaz. Ve tabii bizzat kendi ve benzeri erkekler gibi hassas yapıda da olmazdı,’ diyerek cümleler kuruyordu zihninde."

“Kendinize dair anlattığınız o ‘iyi insan’ masalı, gerçekle ilk çarpışmasında paramparça olmaya mahkûmdur.”

Bu kitap sadece bir kavramın peşinden gitmiyor; zihninizin köhne duvarlarına balyoz indiriyor. İyilikten başlayarak vicdanın dilsizliğine, özgürlüğün ağır yükünden hakikatin o çıplak ve rahatsız edici yüzüne uzanan bir hesaplaşma bu.

Sayfalar ilerledikçe şu sarsıcı sorularla baş başa kalacaksınız: İnandığınız değerlerin ne kadarı gerçekten size ait? Erdem dedikleriniz aslında birer hayatta kalma maskesi mi? Ve en önemlisi; kendi karanlığınızla tanışmadan ışığa ulaştığınızı nasıl iddia edebilirsiniz?

Bu bir teselli kitabı değil; bir uyanış çağrısıdır. Konforlu yalanların bittiği, çiğ gerçekliğin başladığı o tekinsiz sınıra hoş geldiniz. Zihninizdeki sarsılmaz kalelerin yıkılışını izlemeye hazırsanız, ilk sayfayı çevirin.

Çünkü gerçek özgürlük, ancak tüm sahte kimlikler yakıldığında başlar.

Zıt yaşamlara sahip iki farklı insan türü vardı ve ikisi de “hayat sadece içinde bulunduğumuz andır” diyordu. Fakat ilk grup böyle dedikten sonra ölene kadar her türlü dünya lezzetini yaşamaya koşarken diğer grup asıl keyifli hayatı ölüm sonrasına ertelemekteydi. Aynı cümle ama iki ayrı, iki zıt yaklaşım. İşte bu karışık düşüncelerle ilk gördüğü kitapçının kapısından girdi Meryem. Adına bile bakmadan girmişti kitapçıya…

***

Tâhâ, karmakarışık bir psikoloji içindeydi. Barış’ın ölümü Barış’ın ailesi ve birkaç yakını dışında kimseyi çok da etkilemiş görünmüyordu. Evet, cenaze ortamı kalabalıktı ama gündem ölüm değil yaşamdı. Cenaze nedeniyle epeydir bir araya gelememiş insanların konuştukları şeyler, ölüm değildi; yatırım, spor, sinema, dedikodu içerikli konulardı. Ölüm sanki Barış’a özgüydü ve sanki diri olan şu insan kitlesi o tabuta hiç girmeyecekti. Kafasını kalabalıktan çevirip cep telefonunun arama motoruna şunları yazdı: “Cenaze namazı nasıl kılınır?”

***

İsim koymayı sözüm ona ‘önemseyen’  ama o isimlere uygun yaşamaktan kaçınan insanlar ise hep canımı sıkmıştır. “Ömer ismi koyunca oğlun adaletli olmuyor, Meryem koyunca iffet kendinden oluşmuyor, Hamza koyunca cesaret abidesi kesilmiyor, Ayşe koyunca örnek yaşam sürmüyor” demek isterdim günümüzün isim babalarına veya belki de isim annelerine… Belki biraz da bu yüzden Meryem, Tâhâ, Nûr ve Furkân isimli karakterler ile bu duruma dikkat çekmek istedim.

İngilizce öğrenmek artık sadece bir hedef değil, bir ihtiyaçtır. Bu kitap en temel gramer konularından başlayarak, adım adım ilerleyen yapısıyla karmaşık görünen kuralları anlaşılır ve uygulanabilir hâle getirip dil öğrenme yolculuğunuzda size sağlam bir temel sunmak için hazırlandı. 
Her bölümde yer alan açıklamalar, örnek cümleler ve pratik alıştırmalar sayesinde öğrendiklerinizi pekiştirecek, günlük hayatta rahatlıkla kullanabileceğiniz bir İngilizce seviyesine ulaşacaksınız. Sadece kuralları ezberletmekle kalmayıp, dili mantığıyla kavramanızı hedefleyen bu kitap, öğrenciler, çalışanlar ve kendi kendine İngilizceyi öğrenmek isteyen herkes için ideal bir rehberdir.
İster sıfırdan başlayın ister bilginizi geliştirmek isteyin; bu kitapla İngilizce gramer artık gözünüzü korkutmayacak ve sizin için sorun olmaktan çıkacaktır.

UYGULAMALI VE KAPSAMLI E-TİCARET REHBERİ
Sıfırdan Enterprise Seviyeye Dijital Ticaret Sistemi Kurma

E-Ticaret Nedir? (Modern Tanım)
E-ticaret, yalnızca internet üzerinden ürün satmak değildir. Modern anlamda e-ticaret:
• Veri odaklı karar alma
• Otomasyon sistemleri
• Yapay zekâ destekli süreçler
• Çok kanallı satış (omnichannel)
gibi bileşenleri kapsayan dijital ticaret ekosistemidir.  
 

“Yerin kulağı vardır.” derler. Fakat bir çocuğun kulağından daha büyük olmadığını en iyi ben biliyorum.

Dışarıda, hele ki dağlık bir yerdeysem, elime bir çakmak taşı alır, geniş bir kaya arayıp bulur ve o kayanın sert kabuğuna vura vura kendi kısacık adımı ya da acısıyla tatlısıyla zihnimde yer etmiş kimi kelimeleri kayanın dört bir yanına kazıyarak vakit geçirirdim. Babamdan dinlediklerimi de işte böyle, tarih öncesi bir tutanakçı gibi koca kayaların sert kabuklarına darbeler indirerek kazırcasına zihnime yazardım. Fakat kollarımın çabuk yorulduğu yaşlardaydım daha. Gerçi o yontu taşı, başka araçlara dönüşerek de olsa, ömrüm boyunca elimden hiç düşmedi. Yaşam boyu, yüreğimin ve zihnimin derinliklerine yuvarlatılan can acıtıcı her türlü kayayı boş bırakmadan bir heykeltıraş inceliğiyle yontarak süsleyip durdum. Alışkındım ne olsa… Belki de her insanın zihninde, tahmin edilmesi zor, dinmeyen, susmayan, silinmeyen kimi sesler vardır. Benim zihnimdeyse dinmeyen en baskın ses bu çakmak taşı vuruşları aslında unutmamak oldu. O çakmak taşı, ömrüm boyunca hatırlama defterimi doldurmam adına elimde bir yontu murcuna dönüşüverdi. Tıpkı kâğıt, kalem işçiliği gibi… Zira duyduklarına, gördüklerinden daha çok inanan yaşlardaydım daha. Ah, unutmayan kulak!”

Emekli öğretmen Şefik Bey, ikramiyesini kırmızı bir jipe yatırıp bağımsız vekil adayı olduğunda, kasaba kahvesindekiler “Boşa kürek çekiyor,” diyerek arkasından geyik muhabbeti yapıyordu.

Yanına şoför tuttuğu kısa boylu Nazmi, “Maceracının peşine takıldım, dosya parasını bile yatıramıyor,” diyerek Ankara yolunda ihanet trenine binerken; Şefik Bey cebinde hanımının altınları, elinde ise Çorum sülalesinin o mahşeri kalabalık kasetiyle parti binasının kapısını zorluyordu.

Ankara’nın “Milyonun yoksa donsuz kalırsın!” diyen soğuk lobilerine inat; sülale bağı makbuzu ve eldeki o tek video kaset, koskoca bütçeleri yerle bir edecekti. Listeler açıklandığında hasetler kahvehaneyi birer birer terk ederken, Şefik Bey listedeki beşinci sıranın mucizesiyle gözyaşlarını siliyordu.

“Hayat seni beşinci sıraya mı attı? Üzülme! Elindeki samimiyet kasetini doğru kişiye izletirsen vekillik kendiliğinden gelir. Beğenmezseniz, beş sene sonra sandığı getirirsiniz!”

Yazdım.
Her şeyi, Mu'nun bize hediye ettiği Vaas harfleriyle yazdım. 
Demirdöğenlerin dilinden de yazdım. 
Her şeyi harfi harfine doğru yazdım.
                                                                       Sorok Yazmaları

8000 yıllık geçmişin parşömenlerinden günümüze gelen bir sır. O sırrın peşinde genç bir profesör ve arkadaşları. 
Türklerin kökeninin bu sırdaki rolü nedir? Kıyametin kapıları aralanıyor. Tüylerinizi diken diken edecek bir maceraya hazır mısınız?