Bazı ışıklar söndüğünde, karanlık sonsuza kadar kalır.
Bazı kabuslar uykuda başlamaz…
Bazılarını kan, sessizlik ve miras uyandırır.
Mirel, geçmişin karanlık yankılarından kaçtığını sanırken, aslında onlara doğru yürüyordu.
Bir evin duvarlarına sinmiş lanet, bir çocuğun susturulmuş çığlığı ve
bir babanın gölgesinden doğan korku…
Hepsi şimdi, onun içinde uyanmıştı.
Eliz’in gözyaşları, Aras’ın sessizliği, Nermin’in fısıltısı…
Artık hepsi onun sesiydi.
Ve Mirel, kim olduğunu hatırladıkça, kendinde olmayan bir varlığın da gözlerini açtığını fark etti.
Bazı sırlar geçmişte kalmaz.
Bazı ruhlar asla uyumaz.
Peki senin içinde kim uyandı?