İyi'leşmek

En tatlı aldanış belki de
aynaya bakıp:
“Hep iyi niyetimden kaybediyorum.” demek.

Oysa ne güzeldir
karanlığını bilmek;
içindeki gölgeyle
yan yana yürümek.

İnsan,
eksiklerini gördükçe büyür,
yaralarını sevdikçe iyileşir.

Ben kusurlarımı saydıkça
kendime yaklaşırım;
kabuklarım çatladıkça,
kendime alışırım.

Ve her sabah
yeniden anlarım:
İyi olmak değil,
“marifet: iyi’leşmek.”

Çünkü hayat,
varılacak bir yer değil;
daha iyiye doğru
bitmeyecek bir seyahat.

Şimdi,
“Nasılsın?” diye soruyorsun ya;
dün kötüydüm.
Bugün biraz daha
iyi’leştim.