“Mal, mülk, can, aldığımız nefes bile, bize Allah’ın birer emaneti. Ben bize verilmiş bu emaneti, senin doğduğun topraklarda, bir yatılı bölge okulu yaptırarak harcamaya karar verdim. Kocamın ve benim adımı taşıyacak bu okulda, ailesinin imkânları elvermediği için okula gidemeyen köylü çocukları, burada yatılı kalarak okumaya devam edebilsinler istiyorum. Senin anlattığın hikâyeler hep aklımdaydı, beni çok etkilemişti. Senin annen ve baban eğitiminize devam edebilin diye, Van’a taşınmışlardı ama her çocuk ve her aile için bu mümkün olamıyordu. Bu yüzden ilkokuldan sonra okuyamayan bir sürü çocuk oluyordu.” demiştin.

“Öyle oluyordu maalesef, hâlâ da olmaya devam ediyor.”

“İşte ailelerin çocuklarını yazdırabilecekleri yatılı bir devlet okulu oldu mu bir sürü çocuk için her şey değişebilir. Okuyan çocuklar belki öğretmen, hemşire, mühendis ve doktor olarak kendi doğduğu coğrafyalarda başka insanlara faydalı olacaklar. Düşünsene, iyilik silsilesi böylece hep devam edip gidecek.”

Azime Savaş, Emanet adlı ikinci kitabında her sayfasında tanıdık bir yüz, unutulmuş bir his ve içinize dokunacak bir cümle bulacağınız:  “Her Şeye Rağmen, Emanet, Benim Hala Umudum Var, Yaşamak Güzel Şey, İkinci Şans, Sev-Sevdir-Sevindir, Her Hayale Dua-Her Nasibe Çaba Gerekir ve Elbet Yolunu Bulursun” adlı sekiz farklı hikâye ile de kırılmış insanların yeniden tutunma çabasını, hayatın sert yüzüne rağmen kaybolmayan merhameti ve insan ruhunun derinliklerinde saklı kalan umudu, sevgi ve iyiliği sıcak, samimi ve akıcı bir dil ile anlatıyor.

Çünkü bazı yollar ne kadar uzağa giderse gitsin, insanı yine kendine çıkarır.