“Tahran sakinlerinin sonsuza dek unutamayacağı bir manzara o gün başkentin sokaklarında göründü. Baştan sona çıplak tenlerinde bıçakla açılmış yaraların içine pamuk fitiller konulmuş ve tutuşturulmuş çocuklar ve kadınlar cellatların arasında ve bir ayaklı yangın hâlinde yürümekteydiler. Mahkûmları iplerle çekiyorlar ve kırbaçlarla yürütüyorlardı. Çocuklarla kadınlar hem yürümekte hem bir ağızdan:

‘İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râci‘ûn. (Biz Allah’a aitiz ve şüphesiz ona döneceğiz (Bakara 156).’

ayetini yüksek sesle ve ahenk ile okumakta idiler. Çocukların bazısı daha yolda iken hayatı terk ettiler. Kısacası hepsinin hayatına görülmemiş, işitilmemiş işkencelerle son verildi.

İran Şahı, iman ve hayatının düşmanlarından bu suretle intikam almıştı. Fakat işkencenin vahşet tarzıyla düçar olanların gösterdiği metanet, Bâbîliği imha değil takviye etti. Silahın öldüremeyeceği ve işkencenin korkutamayacağı bir şey ve yegâne bir şey varsa o da ‘fikir’dir. Bu fikir büyüye büyüye yaşadı ve ‘Kurretül-ayn’ ve onunla birlikte şehit olanların Şah’ın kahrına düçar oldukları günden tam kırk dört sene sonra ilahi adalet Nâsırüddin’den hesap sordu.

Sordu ve aldı!..”